Więc wszystko się
zaczęło tak...
Jak zwykle szałam do
szkoły.Lecz dzisiaj było niecodziennie.Moje przyjaciółki
Claudeen,Caroline i Roxene były na obozie harcerskim.Ja zak zwykle
nie miałam ochoty się zapisywać,ponieważ jestem za gruba aby
nosić cieniutki mundurek z szarfą.W każdym razie bałam się iść
sama ulicą.W mojej szkole jestem znienawidzoną tępą
grubaską...Cóż więcej mogę powiedzieć o sobie.Zbliżałam się
do ulicy Champington.Nagle zza rogu ulicywyszły dziewczyny z klubu
,,Sweeties"(one zawsze we wszystkim muszą być najlepsze,są
najbardziej utalentowane,zawsze podcinają każdemu skrzydła,kto
stanie im na drodze)zastąpiły mi drogę.Melodyjny głos Izabelle
wypowiedział szydercze słowa:
-No i jak się czujesz
bez swoich przyjaciółeczek ? Nie boisz się iść sama,ślicznotko
przez ulicę ? -zaczęła się śmiać Izabelle,a jej psiapsiółki
Camille i Olivia zaczęły się chichotać.Po chwili Izzy dokończyła:
-Słyszałam,że chcesz
się zapisać do szkolnego chórku ? Hahahah! Ty i śpiewanie to dwie
różne rzeczy.
Przełknęłam ślinę i
postanowiłam postawić się im i sobie.,,Nadszedł czas,abym
spoważniała."-pomyślałam i powiedziałam chwiejącym głosem.
-Myślisz,że możesz
każdym pomiatać ? Może najpierw spójrz na siebie,to ty nie umiesz
śpiewać.Co z tego,że jesteś w chórku ?! To nie znaczy,że ja nie
mogę spróbować się do niego zapisać.Zabronisz mi ?
-powiedziałam.
Ona i jej przyjaciółki
popatrzyły się na mnie z niesamowitym zdziwieniem.Nigdy nie
wypowiedziałam do nich więcej zdań jednocześnie,ba! Nigdy się
nim nie postawiłam.Uznałam,że nadszedł na to czas.
-Pyskujesz do mnie szmato
? Nie myśl sobie,że ujdzie ci to na sucho! Nawet się nie
spodziewasz,co mogę ci za to zrobić.Już nie żyjesz suko!
-powiedziała Izabelle i rzuciła się na mnie z pięściami.Po
chwili krzyknęła Camille:
-NIE! Izzy ! Co ty
robisz! Chcesz sobie połamać paznokcie? Poczekaj.Zaraz go zawołam.
Camille zagwizdała.Po
chwili zobaczyłam wielkiego kolosa.Miał 2 metry wzrostu.To był
brat Camille-Randy.
-Mam się policzyć z tą
dziwką,czy ją tylko nastraszyć ?-zadrwił Randy.
-Hmmm...Zabij
ją!-powiedziała Izabelle spokojnym głosem. - Nie będzie mi suka
zajmować miejsca w szkolnym chórku ani nigdzie indziej.
Moje serce biło tak
szybko,myślałam,że dostanę zawału.postanowiłam działać
szybko.Gdy Randy zbliżał się do mnie z pięściami kopnęłam go w
krocze.Wiem,że tak robią desperatki,ale nie miałam wyjścia.Zaczął
się wić z bólu,miałam czas na ucieczkę.Pobiegłam do
parku.Starałam się biec jak tylko mogłam.Zabrakło mi
siły.Usiadłam na pobliskiej ławeczce i zaczęłam płakać.Gdyby
wtedy były ze mną Claudeen,Caroline i Roxene...Nie miałam innego
wyjścia niż tylko wyjąć z plecaka to,co wyjęłam rok temu.Wielki
sznur.I tyle pamiętam.Tylko tyle pamiętam.Teraz leżę tutaj,gdzie
leżę.W szpitalu.Gdyby nie moje kochane przyjaciółki nigdy bym nie
przeżyła.Dziękuję im,że wtedy tam były.Że obóz się skończył
wcześniej.Dziękuję też Bogu...To była moja druga próba
samobójcza w życiu.Nie wiem,czy ostatnia,ale wiem,że druga.Musze
zostać na kontrolę lekarską.A potem...psycholog.Będę pewnie w
innej szkole.W innym miejscu.Gdzieś dalej,daleko...
